خب کشف جدید من کینوا (Quinoa) است که Kin-Wa خونده میشه. به نظر من که خیلی مزهی برنج میده. گلوتن نداره و پروتئینش دو برابر برنج سفیده. آهن و منیزیم و زینک و فسفر هم داره.
بالاخره هر مادهی خوراکیای که امروزه توی سبد غذایی ماست یه روزی وارد سیستم خورد و خوراکمون شده. مثلا همین سیبزمینی که تا ۲۰۰ سال پیش اصلا در ایران وجود نداشته یا گوجه فرنگی. شما تصور کنید مثلا ۵۰۰ سال پیش آبگوشت رو فقط با گوشت و ادویه و نخود درست میکردن. نه رب گوجهفرنگی بوده نه سیبزمینی. پس بهتره یه کم با روی باز با خوراکیهای جدید برخورد کنیم و فکر نکنیم برنج و گندم و سیبزمینی لزوما بهترین و سالمترین خوراکیها هستند که صاف از بهشت فرستاده شدن پایین و اگر نخوریمشون واویلا میشه.
بعد از کینوا مادهی غذایی بعدی که تجربهی اولم رو باهاش داشتم لوبیا سیاه بود. ارزش غذاییاش تفاوت چندانی با لوبیا قرمز نداره. میتونید از همون لوبیا قرمز استفاده کنید. مزهاش هم خیلی فرقی نمیکرد.
حالا همهی این چیزهای عجیب و غریب در چه غذایی به کار برده شده اند؟ دلمهی فلفل با کینوا و لوبیا سیاه.
مواد لازم برای دلمهی فلفل با کینوا و لوبیا سیاه
فلفل دلمهای – ۴ عدد
گوجه فرنگی – ۳ عدد
پیاز – ۱ عدد
لوبیا سیاه یا قرمز – نیم پیمانه
جعفری – ۱۰۰ گرم
کینوا – نیم پیمانه
فلفل قرمز یا سبز تند – یک نصفه
روغن زیتون یا روغن کرمانشاهی – دو قاشق غذا خوری
نمک دریا – نصف قاشق چایخوری
وسایل لازم
ظرف مناسب فر
طرز تهیهی دلمهی فلفل با کینوا و لوبیا سیاه
طبق معمول از شب قبل باید لوبیاها و کینوا رو بخیسونید. لوبیاها رو بشورید و با یه مقدار نمک دریا توی یه ظرف با آب آشامیدنی بذارید حداقل ۱۲ ساعت خیس بخوره. هرچی بیشتر بمونه بهتر. فقط هر ۱۲ ساعت آبش رو عوض کنید. کینوا رو هم شب قبل با آب آشامیدنی بذارید خیس بخوره. روزی که میخواید دلمه رو درست کنید لوبیا رو آب بکشید و با آب تازه بذارید یک ساعت بپزه و بعد آبکش کنید و بذارید کنار. کینوا رو که نیم پیمونه بود و حالا خیس خورده توی یه آبکش ریز (صافی) بشورید و با دو پیمونه آب بذارید روی شعلهی ملایم انقدر بجوشه تا همهی آب رو جذب خودش کنه و مثل عکس اول این نوشته بشه.
توی یه قابلمهی بزرگ آب بجوشونید. فلفل دلمهایها رو از وسط عمودی نصف کنید و بریزید توی قابلمه و حدود ۵-۶ دقیقه بذارید بجوشن که یه مقدار نرم بشن. نه اون قدر که وا برن. بعد آب کش کنید و بذارید کنار.
پیاز خرد کرده یا رنده کرده (من رنده میکنم چون نمیتونم پیاز درشت رو زیر دندونم تحمل کنم) رو با یک قاشق غذاخوری روغن کرمونشاهی یا روغن زیتون مناسب سرخ کردن توی ماهیتابه سرخ کنید.
تا پیاز سرخ میشه گوجه فرنگیها و جعفری و فلفل قرمز رو خرد کنید. موقع خرد کردن فلفل دستکش دستتون کنید وگرنه تا چند روز بعد هم دستتون میسوزه هم هر جایی از سر و صورتتون که بهش دست زدید. من دونههای توی گوجه فرنگی رو هم در میارم چون ازونا هم خوشم نمیاد. نگفته بودم خیلی بد غذا هستم؟
پیاز که طلایی شد گوجه فرنگی و فلفل رو اضافه کنید و دو سه دقیقه (بلکم بیشتر) تفت بدید.
حالا کینوا و لوبیا سیاه رو اضافه کنید و یکی دو دقیقهی دیگه روی حرارت ملایم هم بزنید.
در مرحلهی آخر جعفری رو اضافه کنید و یک دقیقهی دیگه همش بزنید. نمک رو هم در این مرحله میتونید اضافه کنید. فقط سر جدتون نمک سفید نخورید. نمک سفید هیچی نداره. نمک دریا یا نمک آبی یا نمک صورتی بخورید.
الان نوبت پر کردن فلفلهاست. ظرف مناسب فر رو یه مقدار به روغن آغشته کنید. با فرچه بهتره که دریاچهی روغن درست نشه توش. از مایهای که توی ماهیتابه دارید توی هر کدوم از فلفلها چند قاشق بریزید و فلفلها رو ته ظرف بچینید و توی فر ۱۸۰ درجه بذارید ۲۰ دقیقه تا نیم ساعت بمونه.
بهش سر بزنید که نسوزه چون فرها با هم فرق میکنند و ممکنه غذا توی فر شما زودتر یا دیرتر بپزه. وقتی که پخت از فر درش بیارید و میتونید مستقیم سر میز بیارید یا بذاریدش توی یخچال و بعد بخوریدش.
اگه هنوز براتون خوردن غذای غیر چرب و چیل سخته میتونید یه مقدار پنیر چدار روش رنده کنید ولی من پیشنهادم همین طور ساده خوردنشه. میتونید از فلفل لیمویی که قبلا روش درست کردنش رو نوشتم هم روش بریزید.
حالا چه کنیم اگه کینوا نداشتیم؟ برنج قهوهای بریزیم!