حدودا یک ماهه که ما قرنطینه هستیم و مشخص نیست که چه زمانی این قرنطینه قراره تموم بشه. در تمامی این یک ماه هر روز با خودم گفتم امروز دیگه شروع میکنم برای زعفرون پست گذاشتن و مطلب تولید کردن. اما همونطور که حدس میزنید و مشاهده هم میفرمایید هیچ کاری نکردم.
اول رفته بودم در فاز سرزنش خود، ولی بعد دیدم وضعی که در این یک ماه داشتم طبیعیترین واکنشی بوده که میتونستم نشون بدم.
زندگی همهمون یک شبه (حالا یک شبه هم نه، در طول چند هفته) ناگهان زیر و رو شده و ناچار شدیم بیشتر عاداتی که داشتیم رو کنار بذاریم و مدام با ترس و اضطراب و بلاتکلیفی دست و پنجه نرم کنیم.
به نظر من مهمترین کاری که فعلا باید بکنیم کم کردن اضطراب برای خودمون و اطرافیانمونه. همین که بتونیم هر روز رو لااقل مثل روز قبل بگذرونیم و روحیهمون رو نبازیم و مراقب خودمون باشیم خودش خیلیه.
قرار نیست ناگهان تبدیل بشیم به انسان کامل و از صبح تا شبمون رو به بهترین نحو در حال تولید و خلق آثار ادبی و هنری باشیم.
مدام هم خودمون رو سرزنش نکنیم که حالا که «وقت» داریم چرا فلان کار رو نمیکنیم؟ چرا مغز فلان اتم رو نمیشکافیم؟
برای خود من یک ماه طول کشید تا تونستم دوربین دستم بگیرم. هنوزم معلوم نیست که کِی موتور نوشتنم روشن بشه و بتونم براتون از سالمخواری بنویسم و عکسهای خوشمزه بگیرم. اما سعی میکنم یواش یواش شروع کنم.
شما این مدت در روزگار کرونا چی کار کردید؟ چطوری سعی کردید عادتهای جدید برای خودتون درست کنید؟ زندگی نرمال جدیدتون چه شکلیه؟ عادات غذاییتون چه تغییری کرده؟